امروز سه شنبه, ۲۸ خرداد , ۱۳۹۸ برابر با Tuesday, 18 June , 2019

کرج-فردیس-بین فلکه اول و دوم-پایین تر از بانک ملی-پلاک۱۲۰۶-طبقه اول* تلفن :۳۶۵۹۱۵۹۵-۰۲۶ و ۳۶۵۳۰۳۹۴-۰۲۶

گفتار درمانی یا پاتولوژی گفتار و زبان، یکی از شاخه های توانبخشی می باشد که به آسیب شناسی اختلالات مربوط به گفتار و زبان می پردازد. در واقع، گفتار و زبان بخش بسیار مهمی از ارتباط برقرار کردن ما با دیگران است، کار گفتاردرمانگر فقط درمان نیست، بلکه آموزش های پیشگیرانه را نیز شامل می شود، به عنوان مثال گفتار درمانگر می تواند با مدارس در ارتباط بوده و به آموزش پیام های بهداشتی حوزه کار خود بپردازد، گاهی مراجعان گفتار درمانگران افراد خاص مانند خواننده ها، گوینده ها، دوبلورها، مداحان می باشند که به منظور استفاده درست از صدای خود و رفع مشکلات احتمالی موجود به گفتاردرمانگر مراجعه می کنند.
حیطه های گفتاردرمانی
۱) لکنت زبان

۲) اختلالات تلفظی و تولیدی

۳) اختلالات صوت(صدا)

۴) آسیب شنوایی . . .

زمان مراجعه به گفتاردرمانگر باتوجه به سن و اختلال مربوطه متفاوت است، اما باید به (زمان طلایی) توجه ویژه ای داشت، یعنی فردی که به درمان نیاز دارد در سریعترین زمان ممکن باید دوره درمان وی شروع شود، به طور مثال، شخصی که در اثر سکته مغزی توانایی صحبت کردن را از دست داده است باید به سرعت درمان وی شروع شود، چرا که مانند تمام بیماری های دیگر، هرچه زودتر درمان را شروع کنیم بیشتر به نتیجه خواهیم رسید.

 

سوالات شما

مهمترین مرحله درمان کودکان تا قبل از بلوغ، مرحله تثبیت درمان است، با وجود اینکه به والدین بارها توضیح داده می شود که « خوب حرف زدن » به مفهوم « درمان کامل و ماندگار لکنت زبان » نیست، ولی برخی از آنان با مشاهده گفتار خوب و طبیعی در فرزندشان، از زحمت مراجعه و پیگیری ادامه درمان امتناع می کنند. چنین اشتباه نابخشودی را که این والدین ندانسته انجام می دهند، برای کودک و نیز خود آنان بهای سنگینی خواهد داشت. معمولا آنها بعد از بازگشت و مشاهده لکنت ظاهری کودک، با انگیزه بیشتری مسیر درمان را به انتها می برند.
نخست ) ارزیابی در این مرحله که دو تا سه جلسه ادامه می یابد، سه هدف دنبال می شود: • ارزیابی مربی لکنت زبان ( آیا شخص می تواند مسیر درمان را طی کند). • پذیرش دوستان گروه درمان (مشخصات شخصیتی و فرهنگی فرد تازه وارد باید با دیگر اعضاء هماهنگی داشته باشد). • ارزیابی درمان شونده (شخص با مشاهد و تماس با دوستان گروه درمان، باید به این نتیجه برسد که می تواند مانند دیگر اعضاء مسیر درمان لکنت زبان را طی کند). دوم) آموزش تکنیک های گفتاری یادگیری این تکنیک ها که کاملاً از شیوه های گفتار طبیعی پیروی می کند کار ساده ای است، ولی آنچه اهمیت می یابد، کاربرد و اجرای آنها در موقعیت ها و ارتباطات گفتاری مختلف است، در این مرحله، شخص ارتباط گفتاری جدیدی را تجربه می کند و به این نتیجه می رسد که " می توان بدون لکنت ظاهری و پنهان کاری صحبت کرد ". همانطور که می دانید یادگیری تکنیک های فوتبال ( مانند یادگیری تکنیک های گفتاری ) یک چیز است و اجرای آن ها در مسابقات و موقعیت های دشوار چیز دیگری است، تثبیت این مرحله به تمرین های عملی انفرادی و گروهی پیوسته نیاز دار. سوم) اصلاح دیدگاه ها بعد از آموزش تکنیک های گفتاری و حرکت های موفقیت آمیز در موقعیت ها و ارتباطات گوناگون، زمان آن می رسد تا با تمهیداتی دیدگاه شخص نسبت به خود، جامعه و ارتباطات گفتاری دگرگون شود.از این به بعد است که او می تواند رفته رفته خود را با زندگی آشتی دهد و بگوید،" من هم می توانم . . .". چهارم) انتقال مهارت ها بعد از آنکه مهارت های گفتاری و ارتباطی و نیز دیدگاه های شخص گسترش یافت، زمان آن می رسد تا با تمهیدات خاص، توانایی های بدست آمده در محیط درمان، در ارتباط های عادی و روزمره شخص نیز تقویت شود. بطور معمول در این مرحله، از افراد خانواده شخص خواسته می شود تا هر چه بیشتر به جمع اعضاء گرو درمان بپیوندند، به این ترتیب آنچه را که لکنت زبان از شخص گرفته ، می تواند پله پله با تلاش و همت خود به دست آورد. پنجم) مراقبت مراقبت از توانایی های بدست آمده، گرچه تمرین نیست، ولی به یاری آن می توان ضعف های احتمالی را کشف، و تار و پود " درمان " را مستحکم ساخت، مراقبت به معنی تجزیه و تحلیل تغییرات جوّ ذهنی خود در برابر ارتباطات گوناگون و گاه نادر و پیچیده ای است که شخص را می تواند به نوعی تحت تاثیر قرار دهد. بی تردید در این مرحله، شخص بیش از پیش به مشورت و تعامل با مربی خویش نیاز دارد، هر چه توانایی ها دوام و قوام می یابد، نیاز او به این ارتباط کمتر می شود، تا به تدریج با یک شیب ملایم به صفر می رسد،ولی این سفر آغاز ارتباطی عمیق و دوستانه است.
۱٫گاهی ممکن است کارکرد تار های صوتی شخص به علل آسیب عضوی مانند فلج اعصاب، تومور، ضربه و غیره دچار اختلال شود که موضوع مورد بحث ما نیستند. ۲٫گاهی شخص به علت استفاده ی ناصحیح و غیراصولی از تارهای صوتی خود (جیغ زدن) ممکن است به زیگیل یک طرفه یا دو طرفه ی تار های صوتی مبتلا شودکه نتیجه ی آن تولید صدای خش دار خواهد بود. این عارضه را می توان در مراحلی بامراقبت و تمرین های ویژه ای برطرف نمود. ۳٫گاهی فشار روانی سنگین می تواند درکارکرد تارهای صوتی اختلال ایجاد نماید . ۴٫اختلال دیگری که به تارهای صوتی مربوط می شود، مربوط به پسرهایی که درحال گذران دوران بلوغ خود هستند. آنها بدون هیچ علت عضوی یا روانی، صدای زیر و نازک دخترانه ی قبل از بلوغ خود را حفظ می کنند،به طور معمول این صدای نازک فشار روانی سنگینی را بر شخص وارد می آورد تا آنجا که شخصیت و هویت خود را متزلزل احساس می کنند.

پیام بگذارید

(۰ دیدگاه)

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *