امروز سه شنبه, ۲۸ خرداد , ۱۳۹۸ برابر با Tuesday, 18 June , 2019

کرج-فردیس-بین فلکه اول و دوم-پایین تر از بانک ملی-پلاک۱۲۰۶-طبقه اول* تلفن :۳۶۵۹۱۵۹۵-۰۲۶ و ۳۶۵۳۰۳۹۴-۰۲۶

بعضی از کودکان خواسته یا ناخواسته دچار مشکلاتی می شوند که تشخیص و درمان آن بدون مراجعه به روان شناس یا مشاور کودک امکان پذیر نمی باشد. از جمله این مشکلات یا اختلالات: اختلالات ارتباطی، اختلالات فراگیر رشد، تیک، اختلالات دفعی، اضطراب، خجالتی بودن، انزوا طلبی، مشکلات رفتاری، ترس، افسردگی، بیش فعالی، مشکلات توجهی، پرخاشگری، مشکلات تغذیه ای، شب ادراری و... می باشد. این مسایل معمولا با مشاوره ، روان درمانی، بازی درمانی، نوروفیدبک، داروهای روان پزشکی، آموزش والدین و در مواردی ترکیبی از چند یا همه این موارد به خوبی حل می شود.

سوالات شما

اتفاقات چشمگیری مانند مرگ یک عضو خانواده، یک دوست یا حتی یک حیوان خانگی، طلاق یا جابه جایی، تجاوز، تروما، ترک خانواده توسط پدر یا مادر برای پیوستن به نیروهای نظامی یا بیماری های جدی هر یک از اعضای خانواده می تواند استرس هایی را برای کودک ایجاد کنند که باعث بروز مشکلاتی در رفتارهای کودک مانند: خلقش، خوابش، اشتهایش و کارکردهای تحصیلی یا اجتماعی اش شود. در برخی موارد برای والدین روشن نیست که چه موضوعی باعث شده تا کودک به طور ناگهانی نگران، غمگین، پرخاشگر یا دارای دلهره شده است، اما اگر شما به عنوان والدین احساس می کنید که شاید کودک تان دچار مشکلات عاطفی یا رفتاری شده یا برای مواجهه با حوادث دشوار زندگی نیاز به کمک دارد، به غرایزتان اعتماد کنید و حتما او را نزد روان شناس کودک ببرید.
بازی درمانی، یکی از روش های موثر در درمان مشکلات رفتاری و روان شناسی کودکان است، بطور کلی بازی نقش موثری در رشد کودک دارد و در خلال بازی می توان به بسیاری از ویژگی ها، مسائل رشدی و هیجانی کودک پی برد. درمانگر در واقع از موقعیت بازی برای ایجاد ارتباط با کودک استفاده کرده و به تخلیه هیجانی و حل و فصل مشکلات کودک در زندگی عادی اش اقدام می نماید.
لجبازی کودکان ناشی از نوعی ناامیدی می باشد که کودک به شیوه های مختلف ابراز می کند از جمله:جیغ زدن و گریه کردن. نکته: برای کودکان زیر ۳سال کلمه لجبازی را به کار نبرید چون ناشی از مشکلات مهارتی زبان کودک است. شیوه برخورد با کودک ۵ساله و . . . - با مذاکره با کودک زمینه بروز لجبازی را شناسایی کنید و سپس کودک را از آن شرایطی که موجب این حالت در او می شود دور کنید. - شاید علت لجبازی و بی قراری او مسائلی نظیر: بی خوابی یا بد خوابی، گرسنگی، درد جسمانی باشد برطرف کنید. - با کودک مدارا کنید و به او میدان دهید، بگذارید خودش کارهای شخصی را هر چند جزیی انجام دهد. - دربرابر رفتار منفی کودک، هیچ واکنش کلامی و دیداری و شنیداری انجام ندهید با این شیوه کودک متوجه می شود که کار او بیهوده است - بعد از رفتار های منفی کودک او را تقویت کنید نه در حین انجام رفتار منفی مثلا: پس از پایان جیغ زدن یا پایان گریه کردن. - از کاکائو و تنقلات و نمک و سرکه کمتر استفاده کنید چون باعث تحریک سیستم عصبی کودک می گردد.
- فتارهای پر خطر و آسیب زا را به آنان آموزش دهید. - از رفت و آمد با افرادی که رفتار نامناسب دارند دوری کنید. - الگوی رفتاری مناسبی برای آنان باشید. - والدین وظیفه دارند به نوجوان خود مشورت دهند ولی اجازه دهید هدف نهایی را خودشان انتخاب کنند. - سعی کنید با خانواده دوستان آنان به تفریح های گروهی بپردازید. - از مقایسه کردن و توهین به آنان بپرهیزید. - مسئولیت هر چند جزیی به آنان محول کنید.
اگر عادت جویدن ناخن در کودک شما شدید نیست و تنها در هنگام تماشای تلویزیون و یا در شرایط خاص و دلهره آور این کار را می کند، هیچ جای نگرانی نیست و احتمالا با افزایش سن، این عادت کودکانه ترک خواهد شد. اما وقتی عادت جویدن ناخن در کودک طولانی تر از حد معمول و به شکل های غیرعادی ادامه یابد، برای مثال: به خودش آسیب بزند یا در همه حال این کار را تکرار کند، باید فکری اساسی به حال این عادت کرد، این عادات عصبی، می توانند دلایل متعددی داشته باشند که شامل کنجکاوی، تقلید، اضطراب و بی حوصلگی می شود. در صورت عدم اصلاح به موقع، این رفتارها ممکن است در بزرگسالی نیز ادامه پیدا کنند.
- مقابله با تهدیدهای جسمی و روانی. - الگوبرداری: هنگامی که در محیط اجتماعی نوجوان، خشونت حکم فرماست وی نیز پرخاشگری را یاد گرفته و در موقعیت های گوناگون نشان می دهد. - اختلالات روانی: هنگامی که نوجوان دچار اختلالات روانی است، قادر به کنترل خود نبوده و کنترل هیجانی کمتری دارد و در نتیجه از خود پرخاشگری نشان می دهد. - نیاز به قدرت: نوجوان گاهی اوقات نیاز به نمایش قدرت طلبی های خود دارد و از آنجا که نوجوانی دوره کسب استقلال است، کسب قدرت نیز راهی برای رسیدن به استقلال بوده و در نتیجه نوجوان برای نشان دادن استقلال خود پرخاشگری می کند. - رسیدن به اهداف: گاهی فرد بارها از این روش استفاده کرده و به نتیجه رسیده و بعداً آن را تکرار می کند. علت تفاوت پرخاشگری نوجوان در محیط خانه و بیرون از خانه این است که نوجوان در جایی که آزادتر است رفتارها و حالات خود را بیشتر بروز می دهد و شاید هم در خانه عادت به پرخاشگری کرده است. در جاهایی که احساس می کند حاکمیتی برقرار است کمتر این نوع رفتارها را انجام می دهد و احساس کم رویی و خجالت می کند.
کودک افسرده را با ۲ علامت مهم می توانیم شناسایی کنیم؛ این کودکان بیشتر ساعت های روز غمگین و گوشه گیر هستند، به بهانه های مختلف از بازی با همسالان خودداری می کنند و حتی ممکن است دردهای جسمانی مانند دل درد و سردرد را برای فاصله گرفتن از همسن و سالان و بازی نکردن با آنها بهانه کنند. نشانه دوم، لذت نبردن از کارها و بازی هایی است که معمولاً کودکان همسن و سال از آن لذت می برند یا اینکه قبلا خودشان از انجام آنها لذت می برده اند ولی در حال حاضر هیچ تمایل و علاقه ای به انجام آن ندارند. کودک افسرده را هیچ کاری خوشحال نمی کند. این کودکان انرژی و انگیزه ای برای پرداختن به بازی های پرتحرک و پرجنب و جوش ندارند و معمولاً حتی اگر تمایلی به بازی نشان دهند، بازی های آرام و بی سرو صدا را ترجیح می دهند. مثلاً دختر بچه ای که علائم افسردگی دارد، ممکن است ساعت ها تنهایی با عروسکش حرف بزند و سعی در دلداری دادن و یا حمایت از او که غمگین و تنهاست داشته باشد.
کودکان مضطرب معمولاً نمی توانند تمرکز کنند و نگرانی، ترس و راهبردهایی که باید برای مقابله با آنها داشته باشند، میزان زیادی از انرژی شان را هدر می دهد. از طرف دیگر، این کودکان معمولاً خواب راحت و آرامی ندارند، بنابراین انرژی خود را هنگام بازی زودتر از همسن و سالان شان از دست می دهند. کودک مضطرب معمولاً از بازی های جدید که با آنها آشنایی ندارد استقبال نمی کند زیرا از اینکه نمی داند چگونه باید آن را انجام دهد، مضطرب می شود در واقع، این کودکان نمی توانند ابهام را تحمل کنند و همیشه نگرانند مرتکب اشتباهی شوند و در مورد آنها قضاوت شود، این کودکان اعتماد به نفس پایینی دارند و در بازی ها دوست دارند که جای دیگری باشند. در بازی ها معمولاً رهبر نمی شوند و از اینکه مسئولیت هدایت بازی را بر عهده بگیرند، اجتناب می کنند.
پرخاشگری انواع مختلفی دارد؛ مثلا می تواند از نوع بدنی باشد مثل زدن، گاز گرفتن و یا لفظی باشد، مثل: فریاد زدن و تحقیر کردن یا اینکه به صورت تجاوز به حقوق دیگران و زورگویی خود را نشان دهد، نکته مهم این است که گاهی والدین رفتارهای پرخاشگرانه ای را اصولاً پرخاشگری تلقی نمی کنند یاحتی تشویق می کنند؛ مثلاً وقتی کودک به زور و یا کتک اسباب بازی را از کودک دیگری می گیرد، این رفتار را با عرضه بودن تلقی و تشویق می کنند. مسلماً یکی از دلایل بسیار مهم پرخاشگری در کودکان یادگیری است؛ کودکانی که در زندگی خودالگوهای رفتاری پرخاشگرانه داشته اند، مثل پدر یا مادری که خلقی عصبانی و پرخاشگر دارند، پرخاشگری را یاد خواهند گرفت و این یادگیری در بازی های آنها نمود خواهد داشت. این کودکان اسباب بازی ها را پرتاب می کنند و از آنها درست استفاده نمی کنند و به آنها آسیب می رسانند یا هنگام بازی کردن نقش، به عروسک ها و شخصیت های بازی ناسزا می گویند و آنها را کتک می زنند یا تمسخر و تحقیر می کنند.
این کودکان تا جایی که بتوانند از جمع کناره گیری می کنند و هنگام بازی با همسالان شان، مطیع و گوش به فرمان هستند. دیگران معمولاً از آنها سوء استفاده یا مسخره شان می کنند و هنگام بازی های گروهی معمولاً انتخاب نمی شوند. این کودکان گاهی برای جبران احساس بدی که نسبت به خود دارند، رفتارهای متناقضی بروز می دهند و با دیگران یا اسباب بازی های شان با خشونت رفتار می کنند، مثلاً: از همسن و سال های خود با اهانت یاد می کنند یا دیگران را سرزنش می کنند.این کودکان وقتی در بازی های جمعی چیزی را نمی فهمند، مثلاً متوجه قسمتی از قوانین بازی نمی شوند، نمی پرسند زیرا می ترسند که دیگران آنها را کودن و احمق فرض کنند.

پیام بگذارید

(۰ دیدگاه)

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *